Przyczyną cieśni nadgarstka są powtarzające się mikrouszkodzenia ścięgien zginaczy stawu nadgarstka oraz kompresja i zapalenie nerwu pośrodkowego spowodowana przez uciskające go struktury stawu: zmienione zapalnie ścięgna zginaczy nadgarstka, przerośnięte więzadło poprzeczne nadgarstka oraz kości.
Kobiety chorują trzy razy częściej niż mężczyźni. Dolegliwości dotyczą na ogół ręki dominującej. Codziennie powtarzane czynności takie jak układanie cegieł, praca przy taśmie w fabryce, wielogodzinne stukanie w klawiaturę komputera, ale także prace domowe, forsowna jazda na rowerze czy gra na instrumencie zwiększają ryzyko powstania cieśni nadgarstka. Innym powodem choroby mogą być m.in. źle wygojone złamania lub zwichnięcia w obrębie nadgarstka i zmiany zwyrodnieniowe w obrębie stawu. Może być także wynikiem zmienionych wzorców napięciowych w obrębie szyi i barków.
Objawy koncentrują się w obrębie palców: wskazującego, środkowego i serdecznego oraz przedramienia i występują w postaci mrowienia, drętwienia i promieniującego bólu. Na początku choroby największe natężenie objawów występuje w nocy, wraz z rozwojem choroby mogą uniemożliwić wykonywanie codziennych czynności.
Leczenie zachowawcze obejmuje terapię manualną, masaż poprzeczny ścięgien oraz mobilizację nerwu pośrodkowego. Można stosować również zabiegi fizykalne w postaci krioterapii, laseru i ultradźwięków.
Po urazach ortopedycznych
